Zanim powstanie ubranie

Poranek zaczyna się w bibliotece materiałów. Technolog tekstyliów układa trzy niemal identyczne próbki w tym samym świetle i wyjaśnia, jak włókno, struktura dzianiny oraz wykończenie zmieniają ciężar, sprężystość i zużycie. Goście mogą dotykać, składać i porównywać. Rozmowa przechodzi do pochodzenia materiału, trwałości i funkcji, którą ma spełniać.

W pracowni konstruktor odzieży i specjalista cyfrowy pracują nad jednym zatwierdzonym modelem. Ułożenie materiału korygują na ekranie, przekładają na geometrię wykroju i sprawdzają w trójwymiarowej dzianinie lub wykrojonym elemencie. Goście widzą, gdzie model cyfrowy jest dokładny, a gdzie nadal wymaga korekty ręcznej. Nie ma presji zakupu; można śledzić decyzje poprzedzające gotowe ubranie.

Po obiedzie przymiarka lub przegląd konstrukcji ujawnia znaczenie tolerancji. Linia ramienia przesuwa się o kilka milimetrów. Szew zmienia miejsce, bo materiał w ruchu zachowuje się inaczej niż w symulacji. Rozmowa dotyczy odpadów, małych serii, własności intelektualnej i warunków biznesowych potrzebnych, by eksperyment rozwinął się poza prototyp.

Na kolację mogą dołączyć technolog, twórca lub projektant, po wcześniejszym uzgodnieniu. Menu i starannie dobrane wino chińskie, burgundzkie lub włoskie pozostawiają czas na rozmowę o spotkaniu rzemiosła, kapitału i technologii w zmiennej branży. Serica koordynuje pracownię, zgody, tłumaczenie, transport, obiad i kolację jako jedno zlecenie.

Trzy próbki, skorygowana linia ramienia i model sprawdzony po południu wracają w rozmowie o pochodzeniu materiałów, tolerancjach i produkcji. Zakup ani dostęp do marki nie są zakładane z góry.

Materiały, prototypy, udział osób, zdjęcia i zamówienia podlegają indywidualnym ustaleniom oraz poufności pracowni.